Vanaf het begin heb ik gezegd: ik wil projectleider worden.

Het verhaal van Kevin

Als iemand Kevin vroeger had verteld dat hij woningbouwprojecten zou leiden, had hij waarschijnlijk gelachen. Techniek stond niet op zijn radar. Na de middelbare school koos hij voor de brood- en banketopleiding en werkte hij in de bakkerij: nachten, weekenden, zwaar werk. “Mooi ambachtelijk werk hoor, maar ik zag mezelf dat niet nog dertig jaar doen.” Een tip van zijn buurjongen zette alles in beweging. Hij stapte over naar de elektrotechniek bij Kremer Installatietechniek. In acht jaar tijd groeide hij van starter zonder ervaring uit tot projectleider woningbouw.

“Ze kijken hier echt naar wie je bent en waar je past,” begint Kevin zijn verhaal. “Ik liep mee met een leidinggevend monteur en leerde het vak in de praktijk.” Dat lag hem goed: direct leren door te doen. Ondertussen haalde hij zijn mbo-diploma elektrotechniek. “Techniek heeft me altijd getrokken, maar ik had er nooit serieus aan gedacht om er iets mee te doen. Tot ik hier begon.” Al binnen een jaar kreeg hij zelf de leiding op de bouw. “Daar leerde ik snel schakelen: materialen bestellen, overleggen met andere disciplines. Spannend, maar precies het soort uitdaging waar ik energie van krijg.”

Meer grip op het proces

De bouwplaats maakte langzaam plaats voor het scherm. Niet omdat Kevin buiten klaar was, maar omdat hij verder wilde. De stap naar werkvoorbereider en tekenaar bracht hem dichter bij zijn doel: projectleider worden. “De omschakeling was wel even wennen, van altijd buiten naar veertig uur per week binnen.” Achter het scherm ontdekte hij hoe projecten ontstaan vóór de monteur begint. Hoe tekeningen worden gemaakt, waarom planningen werken of juist niet. Hij dook diep in Revit, leerde overleggen met aannemers en bracht zijn materiaalkennis mee vanuit de bouwplaats. “Elke fase die je zelf hebt meegemaakt, maakt je sterker.”

De kans op het juiste moment

De stap naar projectleider in het voorjaar van 2025 kwam precies op tijd. De vorige projectleider vertrok, Kevin zocht een nieuwe uitdaging en Kremer wilde zijn kennis benutten. “Ze wisten dat ik die ambitie had. Ik kende de projecten, de teams en de manier van werken.” Wat hem aantrekt in de functie is de dynamiek. “’s Ochtends zit ik aan tafel met een aannemer en even later sta ik buiten bij de monteurs. Op woensdag hebben we intern planningsoverleg. Er schuift altijd wel iets, een project loopt uit, een planning verandert. Dan moet je puzzelen.” Hij grijnst. “Maar dat vind ik juist leuk: dingen laten kloppen die eerst niet pasten. Ik hou van drukte.”

Complex project, grote uitdaging

Een van zijn favoriete projecten is Kopskwartier: 41 appartementen, 27 woningen en een parkeergarage van 120 meter diep. “Tussen twee wegen in, schuin bouwen… niet het grootste project, maar technisch behoorlijk complex. Juist dat maakt het mooi”, zegt Kevin. “Je moet creatief zijn, vooruitdenken en strak communiceren. Financiën, planningen en prognoses horen er allemaal bij. Elke twee weken maak ik een prognose, we doen facturatie, ik zit in bouwteamoverleggen en houd contact met uitvoerders, monteurs en andere projectleiders.”

Persoonlijke groei

Zijn ervaring buiten en binnen vormt nu de basis van zijn leiderschap. Tegelijkertijd groeit Kevin ook persoonlijk. “Ik ben van nature vrij zacht. Dus ik moest echt leren om grenzen te stellen en stevig te communiceren. Je plek pakken.” Die leercurve doorloopt hij niet alleen. “We sparren veel met de andere projectleider en de operationeel manager. We staan voor elkaar klaar en dat helpt.”

Samen iets neerzetten

Wat Kevin bij Kremer houdt, zijn de manier van werken, de vrijheid en de collega’s. “Het voelt niet als een groot bedrijf. Geen lagen, geen baas boven baas. Iedereen zit bij elkaar. Je krijgt vrijheid om je functie op jouw manier vorm te geven. Flexibele tijden, ruimte voor opleidingen, vertrouwen. Dat klinkt cliché, maar hier is het echt zo. We doen het hier echt samen. Het mooiste is dat je een project van begin tot eind meemaakt. Eerst loop je over een leeg terrein, maanden later sta je op diezelfde plek, maar dan staat er iets. Iets waar ik samen met het team keihard aan hebben gewerkt. Dat gevoel blijft bijzonder.”